Cleistocactus vulpis - cauda F. Ritter & Cullmann 1962 Nazwa tej rośliny jest złożona z dwóch łacińskich określeń: "vulpis" co oznacza "lis", oraz "cauda" czyli ogon, W połączeniu oznaczają "lisi ogon" co odnosi się go ich koloru i pokroju cierni. Synonimy: Cereus flavescens Ch. F. Otto 1837 rok; Cleistocactus wendlandiorum Backeberg 1955 rok; Cleistocactus flavescens W. Haage 1967 rok. Po raz pierwszy opisał tę roślinę jako Cereus flavescens Christoph Friedrich Otto [17833 - 1856], niemiecki ogrodnik, w " Pfeiffer Enumeratio diagnostica Cactearum hucusquecognitarum" 79. 1837 roku. Da dzisiaj aktualną nazwę nadał temu gatunkowi F. Ritter & Willy Culmann, w "Kakteen und andere Sukkulenten" 13: 3, 38 - 40. w 1962 roku. Nr. Polowy FR 847. fot. Stanisław Hinz Ojczyzną tego gatunku jest Boliwia: prowincja Tomina, w pobliżu Puente Acero, i Chuquisaca. Rozmnażamy: Latwo się rozmnażają wegetatywnie. Uprawa: W warunkach naturalnych kwitną słabo, w uprawie bardzo obficie, wymagają dużo słońca i częstego, dodatkowego nawożenia mineralnego. Podłoże lubią piaszczysto - gliniaste, bogate w skladniki. Latem częściej je podlewamy, żeby podłoże było zawsze równo wilgotne, lecz nie mokre. Sadzimy je do większych naczyń [mają bogaty system korzeniowy], mogą z powodzeniem rośnąć na parapecie okiennym. Dobrze rosną powieszone w makramie. W Okresie spoczynku powinny staćw bardzo suchym miejscu.             Budowa: Rośliną w warunkach naturalnych rośnie zwisająco, na bardzo spadzistych, niedostęonych skałach, rozgałęziają się u swojej podstawy. Pędy osiągają długość 1 - 2 metró i mają 2- 5 cm O. Areole są od siebie oddalone o 4,5 mm, są barwy od żółtych po ciemnobrązowe. Cienie mają miękkie, proste, szczeciniaste, elastyczne, 10 - 20 mm długości, posiada 50 białych, jasnobrązowych, do koloru lisa, nie kłujących przy dotyku cierni. Nie można odróżnić cierni bocznych od środkowych. Na wierzchołku szczeciny wznoszą się ku górze. Kwiaty mają około 60 mm długości, barwy czerwonej, lub żółtoczerwonej, są mało wygięte. Wierzcholek kwiatu mają skośny, wyższą krawędzią są zwrocone ku pędowi i nieco od niego odchylone, co ulatwia im zapylanie przez kolibry. Kwiaty z tego samego powodu, są tak usytuowane, żeby słupek i pylniki wystawały o kilka mm powyżej płatków, co również ulatwia ich zapylanie. Zalążnia barwy czerwonej z zielonym podbarwieniem, jest między zalążnią a rurką kwiatową, prostokątnię zgięta i około 7 mm duża, pokryta czerwonymi luskami i malutkimi włoskami. Rurka kwiatowa jest barwy krwisto - czerwonej, pokryta cienoczerwonymi łuskami z malutkim czerwono - zielonym szpicem. Płatki posiada barwy, na zewnątrz intensywnie ciemnoczerwonej, od środka jasnoczerwonej. Pojedyncze platki mogą mieć nawet kolor pomarańczowy z czerwoną krawędzia. Mają pokrój szeroko - lancetowaty, zakończony malutkim szpicem, są 11 mm długości i do 4,5 mm szerokości, nie są rozłożyste lecz skupione w wąski wylot korony. Nitki pręcikowe są ku dołowi barwy białej, w górnej części mają kolor intensywnie - różowy i występuje 5 mm ponad płatkami. Rozmieszczenie pręcików u dołu, jest kilka mm nad miodnikami, są u podstawy z sobą zrośnięte i tworzą zamkniętą błonę, która zamyka nektaria. Pylniki mają barwy ciemnopurpurowej. Słupek posiada biały [bez znamienia] około 55 mm długości. Piórek znamienia posiada 5, są rozpostarte, mają 3,5 mm długości i wystają o 5 mm nad płatkami. Owocnia początkowo jest barwy czerwonej, w czasie dojrzewania staje się brązowa, mają 9 mm długości i szerokości, są w kształcie kostki, z resztkami zeschniętego okwiatu. Po dojrzeniu nasion, owocnia wypycha je przez otwierające się w jej górnej części denko. Nasiona posiada o słabym polysku, barwy czarnej, są pokryte delikatnym, brodawkowym ornamentem. Więciej fotografi w GALERI