Cleistocactus icosagonus
[Knuth] F.A.C. Weber ex Roland - Gosselin 1904
Nazwa tego gatunku się wywodzi od ilości posiadanych żeber i oznacza w języku łacińskim "icosigonus" czyli dwudiestożebrowy. Roślina została odkryta przez Friedrich Wilhelm Heinrich Alexander von Humbold [1769 - 1859] Berlin, który towarzyszył w podróży exploratorsiej po Ameryce: Aime Jaques Alexandre Goujand dit Bonpland [1773 - 1858 z Argentyny. Znaleźli tę roślinę koło Nabon, w Ekwadorze Południowym, razem z Knuthem w 1823 roku, na wysokości 2000m.
Synonimy:
Cactus icosagonus Knuth 1823; Cereus icosagonus [A.P. De Candolle 1828 [ 1837] ; Borzicactus icosagonus [Knuth] Britton & Rose 1920; Binghamia icosagona [Knnuth] Backeberg 1935; Seticereus icosagonus [Knuth] Backeberg 1937/ 1942; Seticereus icosagonus [Knuth] W. Rauh 1958;
|
fot. Stanisław Hinz |
Po raz pierwszy opisali tę roślinę [HBK] Humbold, Bonpland, Knuth w "Nova Genera et Species Plantarum" 6: 67. 1823 roku, jako "Cactus icosagonus". Dzisiaj aktualną nazwę nazwę nadali tej roślinie E.A.C. Weber ex Robert Roland - Gosselin w 1904 roku.
Ojczyzną tych roślin jest Południowy Ekwador i Północne Peru.
Uprawa tych roślin jest podobna do Haageocereus. |
 |
Budowa:
Rośliny rosną początkowo wznosząc się ku górze, z czasem przyjmują pozycję leżącą a wznoszą się tylko ich końce pędów. Tworzą duże, niskie kolonie, dają dużo pędów bocznych.
Pędy mają 20 - 60 cm długości i 3 - 6 cm O, są kolumnowe, wierzchołki mają zaokrąglone. U niektórych roślin pędy ich na końcach są grubsze a wierzchołek jest pokryty dużą ilością, wznoszących się ku górze, rozpostartych, żółtej bawy cierni.
Żebra posiadają przeważnie 20 [15 - 21], mają 3 mm wysokości, są zaokrąglone, podzielone bruzdami, oraz podzielone poprzecznymi bruzdkami , na prawie sześciokątne wybrzuszenia.
Naskórek na pędach jest początkowo barwy jasnozielonej, do prawie żółto - zielonej, z upływem czsu naskórek ciemnieje.
Areole są pokryte szczeciniastymi cierniami, barwy żółtej, są od siebie oddalone o 6 - 7 mm. Areole posiada okrągłe, pokryte białym, krótkim, wełnistym owłosieniem, które z czasem przybiera kolor szary, lub zupełnie ginie.
Cierni bocznych posiada do 20, mają 10 - 15 mm długości, są licznie usytuowane na areoli. Początkowo są jaśniejsze, później ciemnieją i mają kolor żółty, z czasem przyjmują barwę jasną jak woda a końce ich są białe. Z czasem ciernie te stają się szare. Ciernie mają szczeciniaste, giętkie, dolna para jest najdłuższa.
Cierni środkowych posiada 6 - 8, jeden z górnych ma do 20 mm długości i skośnie wznosi się ku górze, są nieco masywniejsze i sztywniejsze, barwy złotawo - brązowej, do koloru ciemno - miodowego, z czasem wszystkie bywają uszkodzone. U roślin zdolnych do kwitnienia wyłaniają się jeszcze dodatkowo, stosunkowo długie, cienkie szczeciny, które później odpadają.
Kwiaty tego gatunku są bardzo zmienne w tonacji zabarwienia, co jest zależne od poszczególnych form siedliskowych. Kwiaty mają barwę od jasno do intensywnie czerwonej, świetlisto - karminowej do pomarańczowej, mają 70 - 80 mm długości. Są stosunkowo proste z nieco skośną, zygomorficzną korona. Kwiaty ukazują się liczne i są z boku nieco ściśnięte. Zalążnię mają 6 mm długości, w przkroju jest eliptyczna [7x10]mm dużą, barwy jasno - szmaragdowo - zieloną, półkulistą, jest pokryta krótkimi, mięsistymi łuskami, z ich kątów wyłania się białe, wełniste owłosienie. Między zalążnią i rurką kwiatową jest usytuowane, 5 mm długości zwężenie, barwy żywo - zielonej. Rurka kwiatowa ma 30 mm długości, jest również z boku nieco ściśnięta, u dołu z eliptycznym, porzecznym wcięciem, które jest karminowo podbarwione, z małym trójstronnym szpicem. Jest również pokryta mięsistymi, przylegającymi, żółto - zielonymi łuskami, które są usytuowane w dolnej połowie rurki kwiatowej, mają nieliczne, bialo szare, wełniste włosy. Ścianka wewnątrz rurki kwiatowej jest barwy biało - różowej. Płatki zewnątrzne [ działki kielicha] posiadają tylko nieliczne, od dołu ku górze stają się coraz większe, maja 3 - 4 mm szerokości i 9 - 16 mm długosci. Te mniejsze są barwy czysto żółto - czerwonej [ miedzy miniowym a pomarańczowym], mają pkrój wąsko - lancetowaty z długim szpicem. Pozostałe listki okwiatu są wąsko - lancetowate, na końcu z krótszym, stopniowo ku górze zwężającym się, i tempo zakończonym czubkiem. Ich barwa jest żółto - czerwona z kaminową krawędzią, są wygięte na boki, rozpostarte i stoją skośnie do przodu. Płatki wewnętrzne są usytuowane w dwóch okółkach. Płatki po zewnętrznej stronie okółka są barwy żółto - czerwonej z karminową krawędzią. U podstawy mają 1,3 mm szerokości, u góry 5 mm szerokości i mają 20 mm długości, są krótko zaokrąglone z krótkim, trójkątnym szpicem. W wewnętrznym okółku, płatki są barwy karminowej z żółto - czerwonym paskiem po środku. Mają pkrój wydłużonej elipsy, u podstawy z długim szpicem, na czubku są zaokrąglone, u podstawy mają 0,5 mm szerokości, u góry 6 mm szerokości oraz 18 mm długości. Pręciki sa rozmieszczone na całej wewnętrznej ściance rurki kwiatowej, te dolne są zsobą u dołu zrośnięte tworząc rurkę. Wszystkie pręciki są w dolnej części białe, w górnej czerwonawe, występują licznie, są cienkie jak nitki. Pylniki barwy jasnożółtej, mają 0,5 mm szerokości i 2 mm długości.Miodniki posiadają cylindryczne, 1,5 mm wysokości i 4 mm szerokości, barwy [ w środku] jasnozielonej. Słupek posiadają wolnostojący, tejsamej długości co pręciki, ponad którymi wystaje 7 - 8, piórek znamienia, barwy jasnozielonej, mają 4 mm długości.
Owocnia jest kulista, około 20 mm grogości, barwy żółtawej.
Nasiona posiada o pokroju wydłużonej czapki, mają około 1,2 mm długości i 1 mm szerokości. Z boku lub u podstwy, posiada nieco wgłębiony znaczek z otoczonym okienkiem. Łupinę nasienną mają barwy czarnej, błyszczącej z nierównej wielkosci dołeczkami.
Rozmnażamy ję przez szczepienie końców pędów, lub wysiewu nasion, siewki najkorzystniej jest szczepić na Harrisia bonplandii.
Więciej fotografi w GALERI
|
