Cleistocactus acanthurus
[Vaupel] G. R. Hunt
Nazwa tego gatunku się wywodzi od greckiego określenia "acanthurus" co oznacza "podobna do ciernistego ogona".
Historia zmiany w nazewnictwie i zaszeregowaniu tej rośliny, do różnych rodzaji i gatunków jest bardzo długa, i od 1913 roku zmieniala się wielokrotnie, co można sprawdzić w jej niżej podanych synonimach.
Synonimy:
Cereus acanthurus Vaupel 1913; Borzicactus acanthurus [Vaupel] Britton & Rose 1920; Loxanthocereus acanthurus [Vaupel] Backeberg 1937; Bighamia acanthura [Vaupel] Borg 1950; Cereus eriotrichus Werdermann & backeberg 1931; Loxanthocereus eriotrichocereus Werdermann & Backeberg 1937; Bighamia eriotricha [Werdermann & Backeberg]
|
fot. Stanisław Hinz |
Po raz pierwszy opisał tę roślinę jako Cereus acanthurus Riedrich Johann Vaupel [1876 - 1927] niemiecki botanik, w piśmie "Botanische Jahrbücher" L. Engler, Beibl. 111: 13, w 1913 roku.
Curt Backeberg ustanowił dla tej i jej podobnych roślin, specjalny rodzaj "Loxantyhocereus" [nazwa wywodzi się od greckiego określenia "loxos" czyli skośny, oraz "anthos" co oznacza kwiat, i określa kaktus kolumnowy o skośnym kwiecie]. F. Buxbaum w " Die Kakteen" H. Krainz z 1974 roku uznał ten gatunek jako typowy dla rodzaju Loxanthocereus.
Dzisiaj aktualną nazwę nadał temu gatunkowi, David Richard Hunt, w "New and unfamiliar names of Cactus and Succulent Society", 5: 91 - 94, w 1987 roku.
Ojczyzną tego gatunku jest Peru, koło Matucana na wysokości 2300 m.
|
 |
Budowa:
Rośliny rosną w pozycji leżącej, lub częściowo wznoszą się ku górze podad skałami, pędy ma rozpostarte.
Pędy posiada do 50 cm długości i 2 - 5 cm O, rosną w pozycji leżącej, a ich końce wznoszą się ku górze, niekiedy zwisają do dołu, niektóre wznoszą się ku górze. Często na wierzchołkach mają, mniej lub więcej liczne, biale lub szaro - białe, dobrze widoczne włosy. Jest to wspólna cecha dla wszystkich form.
Żeber mają 15 - 18, są niskie, zaokrąglone, podzielone przez ostre, poprzeczne karby i w ten sposób, tworzą wąskie brodawki.
Areole posiada małe, bardzo zbliżone do siebie. W okresie dojrzałości do kwitnienia, wyłania się z nich [w górnej połowie rośliny] intensywniejsze, wełniste owłosienie.
Cierni bocznych posiada około 20, są ułożone promieniście [naokoło areoli], mają kolor żółtawy i 10 - 15 mm długości.
Cierni środkowych ma 2 - 5, długością mało różnią się od cierni bocznych, lub są stosunkowo równo długie i zaledwie rozpoznawalne. Ciernie środkowe są początkowo barwy brązowawej.
Kwiaty posiada barwy szkarłatnej, mają pokrój wydłużonego lejka, są proste, lub nieco zgięte, 40 - 50 mm długości. Górna część okwiatu jest wyprostowana.
Rurka kwiatowa, w niższej części jest tylko nieznacznie wygięta w literę "S".
Płatki zewnętrzne [dzialki kielicha] są odstające i nieco wygięte.
Płatki wewnętrzne wznoszą się prosto ku górze.
Pręciki w dolnej części są barwy białej, w górnej części koloru szkarłatnego.
Słupek mają barwy różowej, i wystaje ponad pylnikami, znamię posiada barwy zielonej.
Kwiaty ukazują się na roślinie bliżej jesieni.
Owocnię ma kulistą, 20 - 25 mm O, w górnej części jest nieco pokryta garbkami. Owocnia jest owłosiona i pokryta drobnymi łuskami.
Więciej fotografi w GALERI
|
